Conincx Pop 2012

30 juni was het weer zover: Conincx Pop! Een jaarlijks, gratis toegankelijk, festival waar altijd wel wat gave bands staan. En natuurlijk een uitgelezen kans om mijn nieuwe Canon 70-200 f/2.8 IS II eens serieus aan het werk te zetten. Het was een mooie dag met veel zon en af en toe wat bewolking, prima weer voor gave foto’s dus! Gelukkig hadden de bands ook zin om mee te werken aan wat fijne shots.

Zo waren er de lokale bluesrockers van Triple Dice, die duidelijk lieten zien zin te hebben in een show voor een thuispubliek. Een prima start van de dag, en een lekkere opwarmer voor het publiek.

 

 

Als tweede mocht Honningbarna aantreden. Eigenzinnige punk uit Noorwegen die zich kenmerkt door energie. Heel veel energie. Dat zanger Edvard daarnaast ook cello speelt zou ook als kenmerkend gezien kunnen worden. Maar duidelijk op de tweede plaats na energie. Hartstikke gaaf om naar te kijken en een feest om op de foto te zetten.

Nadat de heren klaar waren met hun feestje, was het de beurt aan Slam & Howie and the Reserve Men.
Hoe zullen we deze band eens omschrijven? Cowboyrock? Gewoon gaaf? Ik weet het niet, maar mijn tweede omschrijving is in ieder geval treffend voor de muziek die de heren maken. Ook fotografisch zeker niet verkeerd om voor de lens te hebben. Normaal houd ik niet zo van publieksshots, maar in dit geval kon ik het toch niet laten, zij het met een kleine twist.

Ondertussen begint het festival flink op gang te komen, en mag La Kinky Beat aantreden. Een bizarre, maar zéker niet verkeerde combinatie tussen dub, drum’n bass en latin. Van relaxte latinvibes tot keihard doorpompende beats en baslijnen wordt het publiek overspoeld met klanken die tot dansen oproepen, wat dan ook in groten getale gebeurt.

Zoveel kan helaas niet gezegd worden voor AlascA. Hoewel deze Nederlandse band een érg fijne sound heeft en simpelweg goed staat te spelen, wordt het publiek er niet warm of koud van. Zelfs de belofte van een album voor de leukste/gekste/uitzinnigste danser wordt beantwoord met weinig meer dan gezapig toekijken en zelfs ‘Slayer’-geroep. Ik denk dat ze simpelweg te rustig zijn voor de plek en het moment waarop ze spelen. Jammerjammerjammer! Ik hoop dat ik nog een keer de kans krijg om deze band voor een enthousiaster publiek te zien spelen, want ik ben ervan overtuigd dat dat een belevenis is.

 

Als er één ding niet gezegd kan worden over Murdering Tripping Blues, is het wel dat ze te rustig zijn. Als een stoomwals die een speeddealer heeft beroofd stormen de klanken over het veld, bijgestaan door een zanger/gitarist die geen tijd heeft om stil te staan en het podium over rent alsof de vloer in brand staat en pauzeren pijn doet. Pakkend, vol energie en hartstikke lekker. Als je het niet gelooft luister je zelf maar, want er staat uiteraard muziek op hun site.
De dag begint ten einde te lopen als Sven Hammond Soul ten tonele komt. Wederom bluesig, rockig, met een Hammond (what’s in a name?), blazers en een erg prettig klinkende zanger en zangeres. Ondertussen begon het aardig donker te worden, wat ervoor zorgt dat de podiumbelichting een grotere rol opeist ten opzichte van het ondergaande zonnetje. En dat zorgt natuurlijk voor fijne plaatjes.

Tegen de tijd dat Del Castillo het podium betreedt is het zo goed als donker. De heren spelen een combinatie van rock, blues en latin. Dit geheel wordt gedragen door het virtuoze spel van een tweetal gitaristen die op hun akoestische instrumenten menig woest-behaarde metalgitarist alle hoeken van het podium zouden laten zien. Gelukkig houdt de rest van de band het meer dan prima bij, en weten ze een te gekke set neer te zetten.

Dan zijn we alweer aangekomen bij de laatste act, Guru Josh. Deze producer scoorde in 1990 een hit met Infinity, waarvan de 2008-remix de charts bestormde en hoge plekken bezette in Nederland en België.
Als er na de voorgaande optredens nog remmingen aanwezig waren bij het publiek, verdwenen deze volledig op het moment dat de charismatische Paul Walden zijn set begon. Wat volgde was een non-stop dansbare set van drie kwartier, waarin Infinity als lijn door het hele optreden werd gebruikt. Na verwoede, maar gefaalde pogingen van het publiek om een toegift te krijgen was dat het einde van Conincx Pop 2012. En mij rest weinig anders dan de gallery voor dit artikel hieronder te zetten.

Een portret

Deze keer maar één foto, een portret. Met portretten heb ik nog niet geweldig veel ervaring, maar deze is wat mij betreft heel aardig gelukt. De zwart-/witomzetting heb ik gedaan omdat ik dat goed vond passen bij de uitdrukking en de textuur van zijn gezicht. Het ‘model’ is mijn eigen vader.

In de beek

Rond Maastricht stikt het van de beekjes en stroompjes. En rond de Maastrichtse beekjes en stroompjes stikt het weer van de beestjes en plantjes.

Een van de vele soorten die het érg leuk vinden bij beekjes is de waterjuffer, hoewel ik heel eerlijk moet bekennen dat ik geen idee heb welke van de vele soorten ik op de plaat gezet heb.

Waterjuffers zijn gelukkig niet ontzettend bang voor mensen, zelfs niet voor mensen die telelenzen op ze richten. Zo bleef deze juffer me nieuwsgierig aankijken terwijl ik mijn doomsday device op hem richtte.

 

 

Met de temperaturen van de afgelopen tijd was ik blij met de verkoeling die het beekje bracht. Aangezien ik natuurlijk probeer te gaan voor interessante composities, is ‘in de beek’ een aardige plek om te starten. Een tip voor medefotografen: als je door je knieën gaat voor een foto, kan het zijn dat je kont natter wordt dan je op voorhand had voorzien.
Deze vrouwtjesjuffer leek op het punt te staan dit blad als glijbaan te gaan gebruiken, om zo ook te genieten van het koele stroompje. Het zou een mooi tafereel geweest zijn, maar waterjuffers hebben de neiging hun naam minder eer aan te doen dan de sensatiebeluste fotograaf wellicht zou willen.

 

Sommige juffers lijken het zonnetje ook wel prima te vinden. Dit vrouwtje zat lekker op een spriet, en leek geenszins van plan om wat dan ook haar rust te laten verstoren. En waarom zou ze ook? Met een graad of 30 in de zon zullen haar natuurlijke vijanden ook liever achter een ijskoude Fristi zitten.

Blijven nog twee mannetjes over. Beiden gekozen vanwege het mooie lijnenspel dat ze tentoonspreidden tussen de planten. Ik vind ze mooi, de lezer van deze post hopelijk ook.

 

 

 

 

 

 

 

Urpop

Het was weer Hemelvaartsdag, en zoals elk jaar betekent dat dat Urpop weer gehouden wordt, een gratis festival in het pittoreske Urmond. Urpop weet elk jaar een aantal toffe bands binnen te halen, waarbij zowel lokaal talent als grote(re) namen de ruimte krijgen. Zo waren er dit jaar onder andere de brute metalmannen van Firezone en de Urmondse MC Secluded, maar veranderden ook de genadeloze rockers van Peter Pan Speedrock het veld in één grote moshpit. In ieder geval genoeg vets om foto’s van te schieten.

Mama’s Pride

Vandaag (of eigenlijk gisteren…) was het Moederdag. En Moederdag betekent dat in Geleen Mama’s Pride wordt gehouden, een gratis festival waar eigenlijk altijd wel leuke bands optreden. Aangezien ik al andere afspraken had, heb ik eigenlijk alleen de laatste band gezien, namelijk Caravan Palace, een Franse combinatie tussen Elektroswing en Gypsy (ik verzin dit niet!). Gelukkig was het niet moeilijk om een plekje vooraan te bemachtigen, en heb ik wat leuke plaatjes kunnen schieten van deze energieke stoomwals van funky grooves.

 

In de regen

Terwijl ik vanmiddag rustig was aan het lezen, hoorde ik ineens een hels kabaal achter me. Het bleek een flinke regenbui te zijn. Dat leidde tot een idee, en dat idee leidde tot deze foto. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het zo artistiek als een hipstermeisje met een iPhone en een lomofilter-app vinden, maar ik ben er zelf best tevreden mee.

Op avontuur in de achtertuin

Hoeveel is er nou te beleven in een achtertuin van dertig vierkante meter? Nou… Dat hangt er helemaal vanaf op welk niveau je het avontuur zoekt. Op je buik door de tuin kruipend, turend door de zoeker van een camera met een omgedraaide 28mm lens (of andere macrosetup) erop kom je ineens best veel tegen dat je, als je er niet op let, in het beste geval nauwelijks registreert. In het slechtste geval ga je erop staan en is het dood.

Zo vond deze vuurwants het zaad van deze verdorde hibiscus érg lekker. Zó lekker dat hij zelfs bleef zitten terwijl ik het hele takje verboog om een beter standpunt te krijgen. Wel keek hij/zij me aan alsof ik helemaal gek was geworden, om daarna lekker verder te eten.

Ook is het weer de tijd van het jaar voor vliegen. En vliegjes. Normaal gesproken niet de leukste beestjes van de wereld, maar als ze een ware Tom Cruise-pose aannemen, starend naar het grote niets, zijn ze ineens best de moeite waard.

Ook uitkijkend over hun machtige koninkrijk of klaar om zich vol vuur als een ware ninja op hun prooi te laten vallen kunnen ze er best mee door.

 

 

 

 

 

Als laatste heb ik nog een onbekend insect in de aanbieding. Zelfs met behulp van de determinatietabel op Soortenbank.nl kom ik er niet uit. Als iemand het weet mag hij het zeggen! Hij/zij had in ieder geval een rustig zenmoment op een grasspriet, dat mij alle tijd gaf om het, liggend op mijn buik, te besluipen en op de foto te zetten.